Гүвээ дамнаж торомтой ингэ

Гүйлгэн холын зэрэглээнд уусна

Агь шимсэн униарт

Харц унаган сөгдөж

Аргамжаатай ботго

Гадсаа сугартал буйлна

Илүү сартай зунаар

Элс адгаж нуриглана

Их газрын мэлмий

Чийг мөрөөсөн уужирна

Салхи хуургинаж

Тэнгэр эвгүйтнэ

Саамширсан ингэ

Тэртээх алсад буйлна

Ингэ ботгоны

Эгшиглэнт буйлаанд

Илбэн цэнхэр говь

Нар аргамжиж дуу жаргаана

 Хайраа нууцлан ханьдаа хадгалсан

Сэтгэлээ дээдлэн сүүндээ самарсан

Нараа гэж намбатай бүсгүй

Намрын дунд сар шиг налгархан бүсгүй

Толио суусан амрагаа нуусан

Томоо болсон айлын бэр

Саалийн зэлнээ согоо шиг дүүхэлзээд

Сарны туяанд солонгорч үзэгдэнэ

Нараа гэж эр хүн шиг гүдэсхэн бүсгүй

Нарс шиг гоолиг эрэмгий бүсгүй

Төрөхөөс эхлээд хөдөөний бүсгүй

Төлөв даруу одооны бүсгүй

Ус нутгийн харчуул харцаа шидэж

Учрахын заяа авъя гэтэл

Хайраа нууцлан ханьдаа хадгалж

Сэтгэлээ дээдлэн сүүндээ самарсан

Их их өвс давалгаална

Эрчлэх их далайг санагдуулна

Хавартаа шувуудын ганганааг анирлан

Хайр нэхэн чулуунын шивнээг аргадана

Цаг цагийн аяс намуухан урсана

Цайлган сэтгэлийн нар тунарна

Цалгиа мөнгөн одод цацлын хээ шаглана

Цаглашгүй мөрөөдлийн гэгээн очис задарна

Их их өвс давалгаална

Энэ цагийн аяс даруухан урсана

Хөх хөх өвсөөр чөдөрлөн

Хүмүүн заяанд үлгэр хэлхэж орхино

Тэртээд одод гялалзана

Тэнгэрт очис мэт улалзана

Тэнд миний од бий

Тэнгэрлэг онгодын минь сүлд бий

Гал шиг  час улаан

Ганцхан од бий тэр минийх

Хосгүй тэр од

Найргийн минь эгшиглэн

Хорвоод амьд явах

Насны минь агшинхан

Үнэнийг хэлэх гэж

Зүрхэнд минь цохилдог

Үүнийхээ төлөө

Шүлгэнд минь дүрэлздэг

Тэр од зөвхөн минийх

Тэнэмэл солир болон харвана даа

Хэзээ ч билээ бүү мэддээ

Өлзийгөө өргө

Тэр миний од

Тэнгэртээ байг

Харахад энгийн цэрэг эр

Хатуу хүтүүд ч эрэлхэг сүр

Морьтойн хэрэг бүтээх

Монгол цэрэг

Эх оронтойн ааг

Эр цэрэг

Өргөсөн тангараг шигээ

Элгэн халуун үнэнч

Өөрөө үхэхээс ч буцахгүй

Эрийн шийр

Морио үлдээсэн

Монголоо үлдээсэн

Эх орноо үлдээсэн

Эвийн эгнээ эр цэрэг

Үд хэвийх агшин

Хонгор зүрхний цохилон

Үүлэн чөлөөний наран мэт

Ховорхон заяаны насан минь

Ухаарлын учиг хөвөрдөж

Үнэний амьсгалд хэрсүүжнэ

Уярал билгийг аргадаж

Үхлийн гал өлгийднө

Сарьнаж амжаагүй бодлын

Үзүүр хөглөн цойлох

Санаа адгуу хүслэн

Үүлэн чөлөөний наран мэт

Хаа нэгтээ  бүүдийвч

Халуун зүрхний цохилон

Орчлонд амьд домгийн

Оньч задлан мэлмэрч

Хөх галын охь шимсэн

Хүний зүрхэнд очоогүй үг мэт

Үүлэн чөлөөний наран

Үд хэвийх агшин миний насаа

Од түлхэлцэн өндөлзөх

Хөх өвсний шивнээнд

Онгодын хур солонгорч

Хөглөх аялгуу эгшиглэнэ

Намуухан үлгэрийн шивгээ

Хүсэл хөтөлж алс руу урсана

Нарны тоосыг эсгэн

Хүлэг морин үүрсэнэ

Эрээн цавд

Хөх өвс ургана

Энэ хавьд

Их өвс уярна

Зүггүй холын бодол

Хөлд ороолдоно

Зүсэр шивэр бороонд

Хүслийн онгод дэвэрнэ

Ган гачаалд

Гандчихаагүй их өвс

Гал усанд

Мандчихаагүй хөх өвс 

Дорнын тэнгэр

Ой мод шиг шуугина

Домгийн мэлмий цуучиж

Од түлхэлзэн өндөлзөх

Намдуу намдуухан аяс

Хээр талдаа уянгалана

Нарны тоосыг эсгэн

Хэрлэн цалгитал хүлэг үүрсэнэ

Хэрлэнгийн хөндийд

Цэцэг ургуулсан Бдарч

Хэнтэй ч билээ хамт

Цэрэгт мордсон байлдагч

Морьдоо хөтлөсөн

Ерийн нэгэн найрагч

Монголоо гэсэн

Есөн эрдэнийн өглөгч

Нарны тоосонд хүлэг үүрсэхэд         

Малийтал инээсэн

Найргийн тэнгэрт шүлэг төрөхөд

Манцуйлж бүүвэйлсэн

Чамлаж болохооргүй

Найргийн их тэнгэр

Чандмань тамгатай

Нялгын минь буурал морин

                                           1995 он

Сэлбэ голтой

Ширгэхгүй мөнхийн найрагч

Сэтгэлийн галтай

Дүрэлзэж шатсан малчин

Илүү гэртэй

Отрын хоньчин

Их хотноо

Радиогийн малчин

Дэрэнгийн хар азаргаа

Дэлхийн наадамд сойсон уяач

Бодол бодлынхоо дундаас тэмээ хөтөлж

Болор цомоо өргөсөн найрагч

Цэндийн хүү Чимэд дорж

Цэцэн билгийн амьд Дорж

Хойтонгийн наадамд

Хонины ууц таллана

Ирэх ирэх жилүүдийн найранд

Ингэний сүү самарна

                                          1995 он           

Бор талын зоо

Агь хөлрөөд жаргана

Борог өвс

Амсхийж хөл доор уярана

Цэнхэр цэнхэр зэрэглээ намиатаж

Ерхөг дунд тунарна

Чиний минь зэрвэсхэн харц

Аньсага хагаслан сүвлэнэ

Наран гоо алтарч

Бороо алсад цайрна

Насны хань чи минь

Бодол асааж сүлнэ

Зүрхний гал хөглөж

Хайрын дөл сэвлэсэн

Зүүдний амраг чамаасаа

Амьдрахын заяа амсаж

Хос ангир шиг ижилсэн

Хорвоогийн жаргал эдлэнэ би

Мөр бүтэн нэр бүтэн явахын

Мөрөөслийн гэрч жам ёсон энэ буюу

                                                  1995 он